?

Log in

Ես աշխարհում 2 սարսափելի, մղձավանջային-չմոռացվող ձայն եմ լսել՝ դագաղին թափվող հողի աղմուկն ու առողջ ծառի կոտրվելու ճարճատյունը /չէ՜, գիտեմ, ավելին էլ կա... ուղղակի Ճակատագիրն իմ հանդեպ բարեհաճ է...գոնե՝ դեռ...:) /...
Էսօր արթնացա երկրորդից...
P60728-114512.jpg
Երեւանի էն հատվածը, որտեղ ես եմ ապրում, խոպան են կոչում... Երբ 2009թ-ին նախարար Օհանյանը հանձնում էր շենքի՝ բնակարանների բանալիները, ես սարսափում էի. շուրջբոլորը միայն քար էր ու չմշակված հող,ոչ մի կենդանի շունչ, ու միայն քիչ հեռվում՝ Շահումյանի գերեզմանոցը... Ա-մա-յութ-յուն...

... քանդողի հոգեբանությունն գերեզմանաչափ խորությամբ բույն է դրել մեզանում: Ա-մե-նուր...Свернуть )


Ես էլ չեմ ուզում կոտրվող մարդու «ճարճատյունը» լսել...



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Նիցցան մի քանի օր առաջ աշխարհը լացացրեց...
Նիցցան ուղիղ 1 տարի առաջ լացացրեց ինձ...

Ստեփան Սարգսյանի մրցաշարի 1-ին օրն էր: Առավոտյան հասա «Միկա», արձանագրություններս ստացա, միացրեցի համակարգիչս…
Հետոյից հիշում եմ միայն լացակումած աչքերով գոտեմարտերը նայելս/չտեսնելս ու եզրափակիչներից առաջ «Արմենիայի»՝ Ավետիսյան Գրիգորի գրկելը. «Գայ, ցավակցում եմ»…
Նիցցայի հոսպիտալում խախտվել էր F1-ի 21-ամյա լիակատար հանդարտ-անմահ դարաշրջանը՝ F1-ի աշխարհին տալով 35-րդ զոհը:Ե՛ս ԵՐԲԵՔ չեմ մոռանա էդ կադրը... 3-րդ շրջանում... Կարմիր դրոշների ժամանակ...Свернуть )

Ու էդ գրան-պրին չեմ մոռանա... ու միշտ կհիշեմ Բյանկիի ժպիտը...


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

1461...

Ես է՛ս օրը սիրում եմ…
Սիրում եմ է՛ս օրվա հետ կապված հիշողությունները: Ու ապրում էի դրանցով…
Սխալ չեմ արել, ժամանակաձեւերը չեմ խառնել: Դեռ սիրում եմ, բայց ապրում էի...
Ասում են՝ անցյալով մի ապրի:
Ասում են հիմնականում նրանք, ովքեր ներկադ սեփականաշնորհել են ու քեզ զրկել թե՛ ներկայից, թե՛ ապագայից…
Քեզ էլ մնում են հիշողություններդ, մնում է անցյալդ… Որ ուզում ես սիրել, փայփայել, գոնե դրանով ջերմանալ:
«Ես անձրևի ձայնը լսելիս
Հիշում եմ մեզ, իմ սիրելի՛ս,
Անձրևի տակ համբուրվելիս...»



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Ալեկոծ…

Էն ով էր ասում. "какое ты, такое и море"…
Լրիվ…
Հոգեվիճակային… ալեկոծ…
***
… Сердце, как друга,
Море встречает,
Сердце, как песня,
Летит из груди…


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

եթե ես իմանայի, որ կյանքս ապրելու մի ամիս/մի տարի ունեմ...

...Չգիտեմ՝ ինչ կանեի:

Երբեմն/հաճախ/շաաատ հաճախ տարբեր մարդիկ կողքից քարոզ են կարդում, թե մի կյանք ես ապրում, մի փակիր քեզ, ապրի էնպես, ասես էս մի հնարավորությունն ունես ապրելու/շնչելու/զգալու/սիրելու/երջանիկ լինելու/գոռալու/ներվայնանալու...Մենակ մի...
***
Առաջ/հներում մտածում էի՝ բանականությունս կթողնեմ մի կողմ ու կանեմ էն ամենն, ինչի վրա գիտակցությունս վետո է դրել, բայց ցանկացել եմ:

***
Պապան գիտեր իրեն մնացած ամիսների, օրերի ու ժամերի քանակը... Հասցրեց վերջակետեր դնել:
Երևի...
Ապրե՞ց իր ուզածը էդ ամիսներին, օրերին, ժամերին... Չգիտեմ...
***

Կարինեն անգամ ասում է.«Ապրի՛...

էսօր ուշ կլինի: Հիմա՛... », ասում է` «Մի սպասի, որ երկուշաբթիից կյանքդ լավ ա լինելու: Էդպիսի երկուշաբթի չկա»..
***
Իսկ ես էն երկուշաբթիին հավատում եմ...
Ու բացարձակ երևի թքած, որ մենակ մի կյանք ունեի/ունեմ/կունենամ...



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

եմ...

Դարակներս էի կարգի բերում՝ լիքը թղթերի արանքում մի դիսկ կտա, վրան գրված էր «Խոստովանություն«...
Իմն էր դիսկը՝ ինձ տված, բայց ի՛նձ չէր...
* * *
Մի ընկեր ունեի.. գուցե՝ ունեմ:
Ընկերուհուն ուղղված բանաստեղծություն էր գրել...ինձ՝ վստահել:
իմ՝ մեկ ուրիշին գրածներն ինքը չէր կարդում: ես ինքս ինձ չէի վստահում:
հետո կորցրեցինք... երկուսս էլ...ու սխալ մարդկանց իբր գտանք: Որպես ելք: Փախուստ:
Սխալը արագ հասկացանք: Երկուսս էլ: Նա՝ ինձանից շուտ:
Բայց ընկերությունը ... ախր թանկ է: էր... է

* * *
էնքան եմ ուզում՝ երջանիկ լինի... լինեն...ք...Մ...
* * *
եմ ;)



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Առավոտ կանուխ՝ դեռ աչքերդ չբացած, վերցնում ես դիմակդ, քաշում երեսիդ ու ժպտում աշխարհին…
Հետո՝ օրվա ընթացքում, ըստ իրադրության, էլի ես փոփոխում, նորերն ես փորձում ու կրում, երբեմն՝ սերտաճում…
Ու միայն գիշերը՝ քնելուդ զուգահեռ, հանում ես դրանք՝ մերկացնելով մաշկդ…

* * *
Դիմակներ-դիմակներ-էլի դիմակներ...
Միայն մեկին չեմ հարմարվում...


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

1000 ից հետո 1-ինը...

Արսենը մի մեեեեեեծ բան նկարագրելու համար «հազար» ածականն է օգտագործում:
Իր կարծիքով դրանից շատ, դրանից մեծ ոչինչ չկա...
Ո-չի՜նչ...
* * *
Երանի՜ թե...
* * *
Վաղն առանց պապայի կյանքի՝ 1000-ից հետոյի 1-ին օրը կլինի...

1000 ու 1:
Ու ամեն օր էդ օրերը մեկով կավելանան...



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Համարյա 20-25 տարի ես վստահ էի, որ պատերազմ եմ տեսել...Թե բա՝ տեսնելն էլ ո՞նց է լինում:
Ես հիշում եմ՝ մի հարեւան ունեինք. 2 ամիս գերի էր ազերիներին, հետո եկավ... Մեծերն ասում էին՝ փոխվել է: Չգիտեմ: Չեմ էլ նկատել...
Մեկ ուրիշ հարեւան էլ ունեինք. Շահեն Մեղրյանի բարեկամն էր: Մեծերը հետո՜ արդեն պատմում էին, թե մեր տանն է իմացել Մեղրյանի՝ զոհվելու լուրը:
Հետո հիշում եմ, թե ո՜նց էին տղամարդիկ՝ ահել ու ջահել, բանակից փախնելու ձեւերի մասին մտածում, իսկ որեւէ թաղում զինվորական հագուստով մարդ տեսնելիս վերանում էին հիմնովին՝ նկուղներում ու այլ թաքստոցներում...
Գուցե էլի բաներ եմ հիշում... Գուցե...
Ես էն՝ 3 տարիների չտեսածս 4 օրում տեսա:
4 օրում 92 եղբայր կորցրեցի, ամեն մեկի դեմքն աչքիս առաջ է, ամեն մեկի անունը՝ ուղեղումս դաջված: Ու ամեն մեկի մահը հարվածի պես...ամենահարազատի կորստի հարվածի պես: Էն որ մահի ընկալման 5 ստադիաներն էլ պիտի անցնես, բայց մնացել ես չգիտես որում...Մնացել ես էնտեղ, ուր միայն ոռնալ ես ուզում՝ էն լուսավոր աչքերով Հովսեփի, Բաքվի ջարդերից փախած ու դրանից 30 տարի հետո անասուն ազերիի ձեռքից գնացած Նորայրի, կյաժ Ռոբերտի, լրիվ մանկական դեմքով հերոս Տիգրանի, անվախ ու անդավաճան Քյարամի, ազատամարտիկ Սարգսի, մարտիկ Սասունի...բոլորի համար...
Ու էս 4 14 օրերի պատերազմից մարդիկ չէին փախնում, չէ՜... 91-92-ի համեմատ ավելի ինֆորմացված կարդա՝ նաեւ վախեցված լինելով՝ գնում էին առաջ՝ էն 18-20 տարեկան երեխեքին թիկունք լինելու, ուս ուսի տալու, սեփական մարմնով նրանցը փակելու... Գնում էին...Գնում են:
Էս քառօրյա պատերազմում մահը սովորական չդարձավ, չի էլ դառնա: Ուղղակի կավելանան կոտրված ճակատագրերը, Հայաստանիս տարբեր ծայրերում՝ դեռ 20ը չբոլորած տղաների շիրմաքարերը.. Ուղղակի Դավիթը, ում աչքերի կրակը նույնիսկ էս պատերազմից հետո  չմարեց, իր սեփական՝ 2 ոտքն էլ չի ունենա...
«Հայ գարնան կաթիլ, ապրելո՜ւ ապրիլ...»...
Անցած ապրիլին էին երգում, 101 տարի առաջ էլ ապրիլ եղավ... Հիմա դեռ վերԱՊՐՈւՄ ենք: Մեր ցավը, մեր կսկիծը, մեր մորմոքը, մեր կորուստը...
Իսկ կյանքը զուգահեռ իր ընթացքով է շարժվում: Ու 4500կմ-ի վրա մեր ուրի՜շ Նազիկը ի հեճուկս ճակատագրին, տարիներին, ողնաշարի կոտրվածքին՝ Եվրոպայի չեմպիոն է դառնում եւ ի լուր աշխարհի գոռում «Հաղթանակս նվիրում եմ Ղարաբաղում կռվող տղերքին: Մենք ձեզ հետ ենք, մենք ձեզանով ենք ուժեղ»...
* * *
Նազիկը մեզ սգահան արեց: Ուղղակի հիմա մենք ուրիշ Հայաստանում ենք արդեն ապրելու...


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Էլ ոչ մի ասուլիս )))

Էսօր վերջին ասուլիսս անցկացրեցի...
Համարյա 2 տարի ձգվեց...

Առաջ՝ շատ առաջ, ինձ համար ասուլիսը սուրենագույն էր. իր հետ էի հաճախ լինում մամուլի սրահներում: Վերջին 2 տարին կոտրեցին էդ գույները:
Հիմա ասուլիսներս սպորտագույն են... Իմո՜նք...

Ամենատարբեր ասուլիսներ են ստացվել՝ լի՜քը սրահով ու հետաքրքիր լրագրողներով տարբերակից մինչեւ հյուրիդ հետ միայնակ մնալու «տանջանքը»...
Էդ վերջինն, իհարկե, առանձին պատմություն էր: Մարդը որոշել էր, որ իրեն նպատակաուղղված են զրկել խոսքից, հանել էր իր տեսախցիկն ու մի ժամ ինձ տանջեց՝ ուղերձ ձայնագրելով համայն հայությանը...
Մի /չկայացած/ ասուլիսի նախապատրաստվելիս էլ, օրինակ, ՊՆ-ի լրատվական վարչության հետ 7-ժամյա բանակցությունների արդյունքում «ծնվեց» էս ծակագրումը, որը բովանդակապես հեչչչ կապված չէր էն «ծնողի» հետ...
Սա դեռ էն տաք ու լուսավոր օրերին էր, երբ սիրուն կարելի էր դեռ հավատալ:
Էս ասուլիսից հետո հյուրերիցս մեկն ինձ լացացրեց... Հիմնավոր: Բայց անբացատրելի ջերմությամբ եմ էդ օրը հիշում:
Էս մեկին էլ վերաբերմունքս յուրահատուկ էր՝ հյուրերս զինվորականներ էին: Ու իրենք պապային ճանաչում էին:


է՜հ...
Մարմնամարզիկները, հեծանվորդները, կարատիստները տարբեր չափի /տարիքից մինչեւ կալիբր/, խառնամարտիկները, բռնցքամարտիկները... Սպորտի բոլոր գույները իմ սրահում եղան... Չալարեմ՝ կթարմացնեմ գրառումս ու նկարներ կավելացնեմ...

Հ.Գ.1
էս էլ ասուլիսներիցս մնացած իմ ամենա-ամենանկարը

Метки:



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

հիշում եմ...

«Ես հի՛-շո՛ւմ եմ...»
Ասում էր ինձ 3 տարեկան տղաս էնպես, որ ես զգամ՝ բոլոր 9 տառերը շեշտադրված են, բոլոր 9 տառերը՝ իմաստավորված, ու որ ինքը հասկանում է՝ ի՛նչ է հիշում, ինչո՛ւ է ասում...
Հորս մահից 6 ամիս էր անցել...Մոտեցել էինք հիվանդանոցին, որում 7 ամիս առաջ հայրս էր պառկած...Դեռ հեռվից Արսենը գոռաց. «պապիկն էնտեղ է»... Մեքենայից իջանք ու արդեն կանգնեցնել չէր լինում. «պապիկն էնտեղ է, էնտեղ...» ու վազում էր...
Իմ «Չէ»-երին ուշադրություն չէր դարձնում՝ 6 ամիս սպասել էր....
Ուսերից բռնեցի, առաջը ծնկի եկա, արդեն գոռացող տոնով ասում էի. «Չէ, Արսեն, չէ՜...»...
Ու ինձ կապիտուլացրեց. «Պապիկն էստեղ է... ԵՍ ՀԻՇՈւՄ ԵՄ»..

***
Ես էլ եմ հիշում...
Առաջին լուրջ մահը, որ ինձ ցնցեց, որ իսկապես ինձ համար կորուստ էր, 15 տարեկանում զգացի, ամբողջ 15-ում... Տատիկս էր...
5 տարի հետո՝ հորեղբայրս... Էդ ժամանակ կարծում էի, թե քարից ենք, որ ամեն բանի դիմանում ենք:
Պապայի մահն ամեն ինչ փոխեց:
Փոխեց ամենակարեւորը՝ վերաբերմունքս մահին: Երբ էլ ոչինչ չի քամում, երբ ցանկացած կորստի դեպքում սգում ես իր՝ պապայի կորուստը, երբ բոլոր դեպքերում արցունքդ ու աղոթքդ պապայինն է...ՈՒ էսօր էլ, երբ պապիկս է մահացել, կորուստս պապայինն է, պապային կապող եւս մի թել է կտրվում...

***
Արսենն ասում էր՝ Ես հիշո՛ւմ եմ...
Արսենը հիմա էլ է հիշում: Շատ բան է հիշում ու շատ էլ խոսում էդ մասին:
Ու Արսենն ընդամենը 5 տարեկան է, բայց իր էս 5 տարվա կյանքում գերկարեւոր դեր ունեցած 3 հոգու է արդեն կորցրել:
Ու էսօր՝ հերթականի մասին լսելիս, ձիգ տղամարդու պես ինձ ասում է. «ցավաՑԿում եմ, մամա», բայց ձենը դողում է, ու ինքն էլ հայացքն ինձնից թեքելով ձեռքը հեռախոսին է գցում, զանգում էդ պարագայում իր կարծիքով ամենահարմար մարդուն ու կիսալացակումած ասում. «դեպք է պատահել, վատ բան է եղել, իմ Ջանո պապն է մահացել»... Զուսպ, բայց հեկեկացող ձայնով:
Ու ես բողոքում եմ ինքս իմ մեջ, ինձ կրծում եմ /գնացողների համար չէ՝ էդ կյանքի օրենքն է, ձեւն ու դրվածքը, մեր գոյության միակ պայմանը/... Ինձ կրծում եմ երեխուս համար, որ ի տարբերություն իմ 15-ի՝ իր 5-ում արդեն էսքան մեծացել է:

Հ.Գ,


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Հը?

Սեփական ուժերս ու անձս թերագնահատելն իմ հոբբին է` ամեն Աստծո օր մասնագիտական հիմքերի վրա դրվող…
Ով ինձ մի քիչ գիտի` էդքանն էլ գիտի:
Երեկ մեկին ասեցի. "Ես իրանց համար շատ եմ" ` կոնկրետ հիմնարկություն ի նկատի ունենալով ու ինձ` որպես իրենց հավանականաշխատող…
Ու էս 24 ժամ է` մտածում եմ. ես եմ փոխվել-"աճել", թե էդ տեղը էէէէէդ կարգի քիչ է ինձ? :)



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Ինձ ռետին տվեք....

Ճակատագիր բառը փոքր տարիքում սարսափելի ասոցիացիաներ էր առաջացնում. անպայման` կապույտ թանաքով, հաստոտ գրիչով խզբզած ճակատս աչքիս առաջ էր գալիս…
երևի էդ է պատճառը, որ ինչ ինձ հիշում եմ` ճակատս փակ եմ ապրում, մազերիս փունջը վրան քաշած, որ ոչ մի գիր չերևա, ոչ մեկ «չարտագրի», «չսրբագրի» ու «չսևագրի» ճակատագիրս

Լավ է, որ էն ժամանակ ճակատադաջվածք բառը չգիտեի չնայած` ոնց որ չկա էլ. Google որոնողական համակարգում միայն մի համընկնում է բերում, էն էլ` իմ բլոգից, հազար ու մի տեսակ բառարաններն էլ լռում են

Ճակատադաջվածք` խարան, երևի… խարանաձև,  խարանազգա…
Ի՛մն է…
Google-ի` էն մի համընկնումը, մյուս բոլոր շղթայական կապերը…
Խարանազգա:
Ճակատագրից ...
***

Ինձ ռետին տվեք....



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Մենք ալտրուիստ չենք...

«Ավտոբուսում երիտասարդ տղան հղի կնոջը տեղ զիջեց:
-Աննկարագրելի է, տեսնեմ` շնորհակալությունս կասեմ, ի՜նչ մարդիկ են մեզ հետ ապրում նույն քաղաքում»..

«Բժիշկը հղիությունս նորմալ վարեց` առանց կաշառք ուզելու:
-Անհավանական է, յուրահատուկ անձնավորություն... Տրա-լա-լա...»

«Քաղաքապետարանի կոմունալ ծառայությունները փողոցները մաքրում են... Այո՜, մենք մեր անկողիններում քնել էինք, իսկ նրանք մաքրում էին, իսկ դուք պատրա՞ստ էիք...»...

Էնքաաաաան ենք մոռացել մարդ լինելու մասին, որ որպես իրադարձություն ենք ընկալում ամենանորմալ, ամենամարդկային, սովորական դաստիարակված արձագանքը կենցաղում, մեր շուրջբոլորը:
Էնքաաաաաան ենք ամեն ինչի մեջ միայն սեփական անձը կամ շահը տեսնում, որ մոռանում ենք` ամեն մեկս ունենք մեր գործը, որն անում ենք ոչ թե որովհետև չափազանց բարի ենք կամ անսահման ալրտուիստ, այլ` որովհետև դա մեր գործն է:
Ու եթե ես բժիշկ եմ և նոր տարվա գիշերը կամ որևէ այլ օր հերթապահում եմ, ուրեմն հերթապահում եմ, ոչ թե լավություն անում, եթե կայքում եմ աշխատում ու կոնֆեդերացիաների գավաթի եզրափակիչ խաղը գիշերվա 3-ին է սկսվում, ես էդ խաղի արդյունքը բարեհոգաբար չեմ դնելու, այլ` որովհետև էդ իմ աշխատանքն է: Ու վերջապես, որ կոմմունալ ծառայության աշխատակիցները քաղաքիս փողոցները /ընդ որում` աստված մի ասարցե` 2-րդական կամ առավել ևս բակային տարածքները/ մաքրում են` էդ իրենց գործն է...
Ախր եթե ամեն մեկս մեր գործը ուղղակի բարեխիղճ անենք ու մի քիչ էլ մեզ մարդանման պահենք, հետո չենք զարմանա ու Հախվերդյանի ասածի պես` մարդկությունը հազվագյուտ հիվանդություն չի լինի...
Հ.Գ.
Գրեցի ու վրաս ազդեց գրածս. բարոյախրատական տեքստեր չեմ սիրում...Բայց որ աջուձախ կարդում եմ, թե մեզ ի՜նչ լավություն են անում մարդիկ` իրենց աշխատանքը անելով, ափերից դուրս եմ գալիս... Իսկ ես էսօր ջղայն ծյոծյա եմ:



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Հակասական, գերզգացմունքային ու զգացմունքազուրկ 2015-ս... Արթուրից մինչև Փաթչ Ադամս, Բյանկիից մինչև Զորիկ... Կարոտագույն 2015ս
365 օրս` 39 տառումСвернуть )


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Երեկն ու վաղը. 2015/16

2015թ. որո՞նք էին իմ ամենասիրած պահերը
Ամեն առումով գժոտ տարի էր:
Եթե մեկն ասեր, որ էս տարում սեփական երազանք կիրականացնեմ, տղայիս երազանքներից կիրականացնեմ ու ընդհանրապես՝ ժպտալով էս տարին կհիշեմ, հաստատ չէի հավատա:
Իմ սեփական աչքով տեսա ու իմ սեփական ոտքերով քայլեցի «Կանաչ դժոխքով»՝ Նյուրբուրգրինգի գեղեցկագույն օղակով...
Հրաշք պահ էր, երբ օդանավից տեսա Այֆել լեռները, միջնադարյան ամրոցն ու դրա շուրջ՝ Հյուսիսային օղակը: Անմոռանալի...
Անմոռանալի էր Արսենի՝ առաջին անգամ ծովը մտնելը... ու ընդհանրապես... գունավոր տարի էր:
Նաեւ՝ որոշակիորեն արժեւորված լինելու տարի էր 2015-ը: Թեկուզ՝  էն որ որոշ մարդիկ ասեցին. «Փաստորեն քո 3 հոգանոց նյութերը գրելու իմաստը կար»
Չմոռանամ վարորդական իրավունքի վկայական ստանալս ու վերջապես՝ մեքենա վարելս...

2015թ. սիրածս գրքերը
Տարվա սկզբին նվեր ստացա Ալեքս Ֆերգյուսոնի «Իմ ինքնակենսագրությունը» գիրքը: Սիրում եմ բիոգրաֆիկ գրքեր... չեմ սիրում անհամ թարգմանություն: Բացահայտումներից էր «Մահաբհարաթան»՝ հին հնդկական էպոսը, որ իմ՝ անցած տարվա ամենա-ամենա-ամենաթույլ ու դժգույն օրում ինձ խորհուրդ տվեց կարդալ «դեղատոմսով» իմ լավ ընկերներից մեկը:


2015թ. սիրածս ֆիլմերը

2015թ-ին ֆիլմեր էդքան չէ, բայց շատ ու շատ սերիալներ եմ նայել: Չգիտեմ ինչի:
Ես, որ հեչ չեմ սիրում էդ գործը, 2015-ին սկսեցի նայել ու նույնիսկ մի քանիսը հավանեցի: Առաջին պահին White Collar-ն ու Grey's Anatomy-ն մտքիս եկան:  Նա, ով խորհուրդ տվեց
White Collar նայել, ասաց՝ Elementary-ից հզոր է, հաստատ կհավանես, ու համ էլ վստահ եմ՝ կսիրահարվես... Չսխալվեց սրիկան՝ էդ սերիալն ինձ համար բացահայտեց իմ՝ դեռեւս սիրահարվել կարողանալու ունակությունը:

2015թ. սիրածս հոդվածները
Էս տարի, թույլ տվեք, հիշել ոչ թե շատ լուրջ հոդվածներ, այլ, օրինակ, էսպիսի գրառում. Այսօր ծնվել են շատերը, հեռացել է Զորիկ Գալստյանը՝ իր ընտրած ճանապարհի Տերը
Ու սա՝ Որքան տխուր է մեռնելը... Հայաստանում
Կամ էս տիպի բաներ.
Крик души 40-летней женщины
Право на оргазм
Ու սենց
Մարդը եւ լրագրողը

2015թ. սիրածս համերգները
Մայիսի 26-ի՝ ազգագրական երգի երեկոն/Երկիր Մեդիայի տարեդարձի համերգը Ազատության հրապարակում... Ընտիր էր...
Դեկտեմբերի 13-ի՝ Ժողովրդական երգի նոր ուղին...
Գիտեմ, նորմալ մարդկանց համար տարվա համերգը SOAD-ի համերգն էր, կամ՝ Քանյե ՈՒեսթի... ես էդ թեմաների մեջ չկամ, սորրի :)

2015թ. սիրածս երգերը/կատարողները
Դոգմա
"Grande Amore", Il Volo
«Սիրում եմ քեզ», Վահե Քոչար
Սեւակ Ամրոյան
Ու էնքաաաան շատ բաներ

2015թ. սիրածս հեռուստահաղորդումները
«Ամենախելացին»՝ տեսակով, բայց ոչ բովանդակությամբ
«Ժողովրդական երգի ուղին»՝ որպես հիշողություն
Ու ընդհանրապես՝ TV-ին իմը չէ...

Ինչո՞վ եմ ամենաշատը հպարտացել 2015թ-ին
Հպարտացել եմ...Էէէէ, ախր էդ բառը չեմ սիրում: Էսօր մի բանով, երեւույթով հպարտանում ես, իսկ վաղը՝ առօրեական է լավագույն դեպքում, կամ էլ /ավելի վատ/՝ զգում ես որ դա ընդամենը ինքասիրության նոպա էր, ոչ ավել...
Բայց մեկ է սուտ եմ ասում՝ հպարտացել եմ ի՛նձ բաժին հասած Նյուրբուրգրինգով:

Ինչի՞ համար եմ ինձ ներում
Նուու՝ ինչ արել եմ, ճիշտ եմ արել, ինչ չեմ արել՝ էդպես էլ պետք էր: Բայց ընդհանուր առմամբ ինձ ներում եմ որոշ մարդկանց հանդեպ վերաբերմունքիս համար:

Ո՞րն է 2014 և 2015թթ. դեկտեմբերների ամենամեծ տարբերությունը
Հոգեվիճակս, եզրագծից առաջ տրվող գնահատականներն ու ակնկալիքները նորից: Ես եմ տարբեր, ես նախկինը չեմ: Ու էնքաաան եմ ինձ էսպիսին սիրում՝ գոնե մի տարի ավելի հասուն, մի տարի ավելի կոփված, մի հարազատ հոգի ավել կորցրած...

Բավականաչափ զվարճացե՞լ եմ
Թերեւս...
Զվարճություն բառը չեմ սիրում, դրանում դատարկ ինչ-որ նիշ կա, բայց կատարյալ բավարարվածության շաաաատ պահեր ունեցել եմ:


Արդյոք բավականաչափ հաճա՞խ եմ ասել «այո»
Ոնց որ թե ավելի շատ ասել եմ հակառակը:


Արդյոք բավականաչափ հաճա՞խ եմ ասել «ոչ»

Ըհը... ու ԼԱՎ եմ արել:

2016թ-ի մասին
Ի՞նչն է ինձ ամենից շատ ոգևորում
Հնարավորությունը՝ ավելիին հասնելու, ավելին տեսնելու, ավելին ապրելու...

Ի՞նչ նոր բաներ եմ փորձելու, որ մինչ այդ չեմ արել
Առանց ակնկալիքների ապրելու եմ... Բայց չէ, 2015-ի 2-րդ կեսին արդեն էդպիսին էի...

Ի՞նչ նոր բաներ կուզենայի անել ու ավարտել, որ 2016-ի դեկտեմբերին ուրախությամբ արձանագրեմ դրա մասին
"Господи, дай мне сил, сделать уроки с ребенком и при этом остаться умной женщиной и любимой мамочкой!!! И еще адекватной соседкой"... Էս հիշո՞ւմ եք: Սեպտեմբերին տղես դպրոց պիտի գնա: Հաղթահարեմ :)

Ի՞նչն է ինձ վախեցնում, և ես գիտեմ, որ պետք է անեմ
Դպրոցական բալիկի մամա լինելն է վախեցնում: Պատասխանատվություն է: Բայց՝ անխուսափելի :)

Նոր ընկերնե՞ր, մտերիմնե՞ր, միջավայրե՞ր
Ոչ մի մտերիմ, հավես չկա...Ընկերներ՝ առավել եւս:
Իսկ միջավայրը... Նոր աշխատանքը չէր խանգարի՝ դրանից բխող բոլոր հետեւություններով:

Ինչ-որ բան, որ չէի ուզենա այլևս անել
Չէի ուզենա հիասթափվելու չափ թույլ լինել…



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Գույնը
Կապույտ

Զբաղմունքը
Յազվություն՝ բոլոր առումներով

Ֆիլմը
Սերիալը, այսինքն... White Collar
Էն, որ մեջդ դեռ հայտնաբերում ես սիրահարվելու ունակությունդ ու որ ավարտից հետո մոտդ ամենաիսկական «լոմկա» է սկսվում:

Հայտնաբերությունը

Կնոջ ու տղամարդու միջեւ իրական ընկերություն գոյություն չունի:

Ջերմությունը
Տղաս...
Միակս...

Իրադարձությունը
1.Նյուրբուրգրինգի 24 ժամը՝ իմ աչքերով տեսած
2.Ամառային ճամփորդությունը
3.Վարորդական իրավունքի վկայականս ու մեքենա վարել սկսելս

Ուտելիքը
Pisten Klause-ի՝ շիկացած քարի վրա պատրաստվող միսը :)

Ճամփորդությունը
Երեւան-Մոսկվա-Ֆրանկֆուրտ-Նյուրբուրգ...
Անմոռանալի...

Հիասթափությունը
Էլի...Կնոջ ու տղամարդու միջեւ իրական ընկերություն գոյություն չունի...

Կորուստը
Հավատս ընկերոջս, եզակիին...

Բլոգերը
Չգիտեմ... գուցե երկար մտածեմ՝ ասեմ... բայց դա անարդար կլինի:

Մարդը
Զորիկը... koreolanը ՖԲ-ում դիպուկ էր գրել. «Հայկական ֆեյսբուքում մի ինքնաբուխ ֆլեշմոբ կա։ Մարդիկ ամեն օր երջանկահիշատակ Զորիկի նկարներից են լայք անում։ «Մարդու գործն է անմահ»-ը գործողության մեջ»։



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Տեսնե՞ս «Այո» են ասելու, թե՞ «ոչ»... :)
Ավելի շուտ սենց՝ տեսնես Խանջյան 27-ում հաշվառված էս ընտրողները տեղյա՞կ են, որ առաջիկա կիրակի լուրջ գործ կա անելու:

Հ.Գ. Էս խեղճերին գոնե ակադեմիայի վրա գրանցեին, էնտեղ քնելու ու սնվելու տեղ կա :)




Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

1093...

-Գալուց սեւ մայկա հագնե՞մ, թե՞ սպիտակ:
Էդ գիշերը պիտի արագ անցներ...Ճիշտ էն բոլոր գիշերների պես, որ չէին հերիքում ամե՛ն օր... 734 օր:

-Կգամ, կհասնեմ ընտանիքիս:
էդ գիշերը մի դար տեւեց: Էդ գիշերն էն գիշերներից չէր, որ վայրկյանի պես էին անցնում:

-Կհավատա՞ս՝ վախենում եմ քնել: էս 2 տարվա մեջ առաջին անգամ թվում է՝ քնած կմնամ... Ու քեզ չեմ հասնի:
Էդ գիշերը էն 734-ի պես չէր: Էդ գիշերն էն գիշերներից էր, որ վայրկյանը ծանրություն ուներ. որ հարյուրավոր կիլոմետրի վրա արձակած ամեն հնչյուն հազար անգամ արձագանքում էր ու նոր միայն իմաստ ստանում...

-Ճամփին էս շորերը կվառեմ...
Խոսում էին, խոսում... Բայց ոչ ամեն օրվա պես՝ մինչ մեկնումեկը քնի հեռախոսն ականջին, մյուսն էլ վայելի նրա հանգիստ շնչառությունը՝ քանի դեռ բջջային օպերատորի ժամային լիմիտը չի սպառվել... Վայելի, լսի ու ասի էն ամենն, ինչ հարթմնի չէր կարողանում
-
Գամ, հասնեմ...Էնքան նպատակներ ունեմ...
էդ գիշերը չէր լուսանում...


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

անԶՈՐԻ՞Կ FB... ԱՆԶՈՐ-իկ FB

1300 տարի առաջ, երբ անգամ իմ պապան դեռ չէր կողմնորոշվում՝ արժե՞ ինձ թողնել՝ մարզադաշտ գնալ, թե՞ ոչ, մի լավ ձյաձյա կար, ում շաբաթը մեկ տեսնում էի դեռ 1-ին խմբի առաջնությունում հանդես եկող «Լեռնային Արցախ-Արարատ»-ի խաղերին մարզադաշտի տրիբունայում:
Ինքը միշտ ստադիոն էր գալիս 13-14-ամյա դստեր հետ... Միշտ...


Զորիկն էր... Ու galstyanը՝ Անահիտն էլ միշտ հետը: «Արարատի» շարֆերով: «Արարատի» ֆանատների հետ:

«Հրազդանում», «Հանրապետականում», Երեւանի բոլոր մարզադաշտերում, Ոսկեհատում, Կապանում, Գյումրիում... ամենուր...
Ա՜յ էդքան վաղուց եմ հիշում Զորիկին...
Ու հիմա որքան ավելի եմ «համոզվում» կատարվածի՝ իրական լինելու մեջ, էնքան ավելի եմ դատարկվում:
Թվում է՝ միայն մի մարդ, բայց ինչքա՜ն է դատարկվում վիրտուալ էդ տիրույթը...
Էլ չենք տեսնի էն հրաշք լուսանկարները, էլ չեն լինի սուր, հաճախ՝ սարկաստիկ, երբեմն՝ հումորային, բայց միշտ խորը գրառումները, էլ չի լինի Զորիկը...
Ո՞նց:
Չգիտեմ:
Չը-գի-տեմ...


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

1-ին անգամ հանդիպեցինք, 1-ին անգամ խոսեցինք, 1-ին անգամ զանգեցինք, 1-ին անգամ... Նշելու օր...
Առաջ էր...
2 օր առաջ հիշեցի, որ վերջին կես տարվա ընթացքում քանի-քանի նման 1-ին անգամների տարեդարձեր եմ մոռացել. մի բան, որ առաջ չէր լինում...
Իսկ որ սրանի՛ց՝ անցած տարվա էս օրից, ուղիղ մի տարի է անցել, չեմ մոռանում...
Տանից դուրս գալուց րոպեներ առաջ կարդացի ուղղաթիռի մասին...
Կարդացի ու մոռացա...
Լիքը փաստեր «մոռացել» եմ կամ ուղղակի հիշում եմ, իսկ էդ՝ կարոտն առնելու, քամելու, կաթիլ-կաթիլ շնչելու ապրումները դեռ ապրում եմ...Свернуть )



Հ.Գ.
Լիքը բաներ գրեցի էս հետգրությունում ու ջնջեցի...
Ուղղակի կարոտել եմ: Շատ: էդ օրվա հարստությանն եմ կարոտել, հավատին, նույնիսկ կարոտին...
Ու ո՜նց կուզեի՝ խոսքերս հասնեին տեղ...



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Հրաշք, բացառիկ, ցնցող, անհավանական, աննախադեպ...
Էս ամենը լրահոսում եմ տեսնում՝ վերնագրերում... Բովանդակությունը՝ առօրեակա՜ն էլ չէ. անալի, անհամ տափակ, ոչինչ չասող, հաճախ՝ մատից ծծած...
Ու հարցը լրահոսը չէ...
Լրահոսը նույն մարդի՛կ են, որ էպատաժային մի գլխագիր-նախադասություն են ասում, հետո սկսում իրենց անալի, անհամ, տափակ, ոչնչից դրական չտարբերվող բութ քայլարշավը... կեղտոտ կոշիկներով  ու ուղիղ քո աշխարի կենտրոն...

***
Ու հա, մարդիկ էն են, ինչ կարդում են... ու ես չեմ ուզում դառնալ հրաշք, բացառիկ, ցնցող, անհավանական, աննախադեպ գլխագրերը արտադրող սերնդի կիսաֆաբրիկատ...
Գնամ կարդալու Մարտին Մոնտեսյեի "
Смертная казнь, История и виды высшей меры наказания от начала времен до наших дней"-ը :)


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Ձեռագիրս չսեւագրեն...

Ձեռագիրը ինտիմ է... շատ անձնական... շատ ե'ս-ա-ուղղված...
Ու խանդում եմ, որ ձեռագիրը/Ս կապկում են: Ոմանք: Մանավանդ՝ հատուկ ոմանք...
***
Ու ընդհանրապես՝ ես խանդոտ եմ... ինչ լավ է, որ ունեցածս քիչ է՝ խանդելու քիչ առիթ կլինի...


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Ճիշտ որոշում... Սխալ որոշում...
Ճիշտ-սխալ, էլի ճիշտ, հետո նույնը՝ սխալ, կամ հակառակը...
Հիմքում՝ որոշում:
Ուրեմն՝ չեմ կարող պնդել՝ կյանքում ո՛ր տիպի որոշումներից եմ ավելի շատ ընդունել՝ ճի՞շտ, թե՞ սխալ...
Կարող եմ միայն հետևանքները գնահատել, էն էլ՝ բացառապես էսօրվա, էս պահի կտրվածքով, ոչ թե՝ 1 ժամ հետոյի, վաղվա, մյուս շաբաթվա ...
Մի ճակատագրական հանդիպումից ուղիղ 8 տարի է անցել:
Էս 8 տարվա ընթացքում առնվազն 8 անգամ մտածել եմ՝ «մի բան լիներ՝ չգնայի, չստացվեր էդ հանդիպումը ու պրծնեի»... Ու դրա ութապատիկն էլ՝ «Շնորհակալ եմ է՛դ օրվան ու հանդիպմանը՝ էսօրվա ունեցածիս համար՝ փորձից մինչև արսենագույն երջանկություն»...
Ու հիմա մտածում եմ՝ ճի՞շտ, սխա՞լ, նույնիսկ՝ որոշո՞ւմ...
Կյանքը ցույց կտա... աբդեյթներով...


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Հայաստանը՝ իր Բանակի Կենտրոնական Մարզական Ակումբով հանդերձ ուղիղ 20 տարի է՝ CISM անդամ է...
20 տարի... Անդամության 20-րդ տարում նոր մեր բանակային մարզիկները մասնակցում են Բանակային Համաշխարհային Խաղերին, թվով՝ 6-րդին...
Բայց էդ չի էականը...
CISM-ի ֆեյսբուքյան էջում էս նկարն աչքովս ընկավ

Լատինատառ շնորհակալություն է, էն էլ՝ չնորակալութիուն...
Տխրեցնում է...
20 տարվա մեջ մի հայերեն բառն ինչ է՝ նորմալ մեսրոպատառ չտեղավորվեց մյուս 133-ի մեջ..
Հուսանք գոնե մեր 15 մարզիկները Մունգյոնում՝ CISM Խաղերի ընթացքում հայկական պետականության խորհրդանիշները բարձրացնել կտան:



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Ծանոթ դեմքեր տեսնելը միշտ էլ հաճելի է, եթե դիմացինն առանձնահատուկ հակակրելի չէ...
Մի քանի օր առաջ մի ծանոթի տեսա «Փյունիկի» մարզադաշտի տրիբունաներում... Տեսա ու սիրտս ճմլվեց. չէի ուզենա տեսնել...
Անունը Արտակ էր...Նախորդ անգամ հանդիպել էինք 2011թ-ինСвернуть )

Ուղղակի կուզեի Արտակի հավատը երբեք չկոտրվեր...
Շատ կուզեի...


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Ասում է՝ դու չես ուզում ինձ հետ ավելի մտերմիկ հարաբերությունների անցնել, որովհետեւ վախենում ես, թե մարդիկ կիմանան...

Կոնկրետ մե՛կը չի ասում, ի՛նձ չի ասում. աջուձախ՝ էս մեկը, էն մեկը, երրորդը, տասներորդը՝ սրան, նրան, երրորդին, տասներորդին...

Չէ՜, ինչ-ինչ՝ ես տղամարդկանց հոգեբանության գիտակ չեմ ու ոչ էլ իմաստ ունի՝ պնդեմ, թե «ընտրելը» մոտս լավ է ստացվում, չնայած Աստծո դեմ մեղք չգործենք՝ արտակարգ արդյունք ունեմ՝ անունն էլ Արսեն, բայց մի բան լավ գիտեմ. կինն ուզում վայելել իրեն բաժին հասած զգացմունքի ամեն միլիգրամն ու մակրոտարրը, ուզում է էդ միլիգրամի միլիարդապատիկ չափով իր երջանկությունը տարածել, վարակել աջուձախ, վայելել ամեն կաթիլը...

Է՜հ...  


Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Երբ աաաաայ էսКартинка смайликտրամադրությունն եմ ունենում, ամենաճիշտ ու ամենաարագ օգնող տարբերակը այ էս տեսանյութն է...



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Երեկվանից մտքիս է...

...Երբեմն որոշ մարդկանց կյանքում ամենահաջող ստացված նկարն ասֆալտին է լինում՝ կավճով ուրվագծած...
***
Որովհետև գոնե էդ ժամանակ հույս ես ունենում, որ միջինը փուչիկ չէ...



Circle.Am: Rating and Statistics for Armenian Web Resources

Latest Month

Июль 2016
Вс Пн Вт Ср Чт Пт Сб
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      

Метки

Page Summary

Syndicate

RSS Atom
Разработано LiveJournal.com
Designed by Terri McAllister